Naam auteur: astrid

Israël, neef   Verkorte tekst uitgesproken op de bijeenkomst ter herinnering aan Marianne, een maand na haar overlijden.   Een van de grootste giften die een persoon kan ontvangen is de vriendschap van een zeer bijzonder persoon. Marianne was een uitzonderlijk mens. In vele opzichten was zij voor mij tot zegen. Ik heb Marianne en […]

Toronto, nicht   Het begon allemaal vijftig jaar geleden: de kennismaking met mijn nicht Marianne en een levenslange passie voor reizen. Ik kwam naar de trouwerij van Marianne en Manfred in Amsterdam in 1962. Daarna reisde ik door naar Duitsland, Zwitserland en Parijs. Een droom was werkelijkheid geworden voor een tweedejaars-studente die uit een klein

Parijs, jeugdvriendin   Mariannes verhaal is dat van verschillende Mariannes. Ze was aardig, maar ook slim en geestig. Ze was zo verlegen toen ze jong was dat je goed moest schrapen om te ontdekken wat daaronder verborgen ging. Maar jonge mensen deden dat nooit. Marianne en ik hadden veel gemeen. Allereerst het verlies van onze

Jeruzalem, oudste kleinzoon   Veel mensen hebben mijn grootmoeder gekend en gewaardeerd. Door haar persoonlijkheid en daden heeft zij haar reputatie verworven. Voor ons kleinkinderen was zij vooral Sawta (grootmoeder) die luisterde, raad gaf en voor ons zorgde. Ze had altijd tijd voor ons. Toen wij op de lagere school zaten haalde ze ons één

Berlijn, vriendin   Marianne en ik hebben elkaar in 1985 leren kennen op de Hebreeuwse Universiteit toen ik uit Washington terugkwam. We werkten allebei op de afdeling voor externe relaties van de universiteit. Ik leerde haar kennen en liefhebben als een sterke onafhankelijke vrouw. Ze had originele gedachten, innerlijke discipline en toewijding. Haar ideeën in

New York, vriendin   Ik heb Marianne voor het eerst ontmoet in Praag, waar we een conferentie van Holocaust-overlevenden bezochten. Het zal in 2005 geweest zijn. Ze had haar zoon Alon meegenomen. Ons eerste gesprek was op een regenachtige dag toen we naar een koosjer restaurant zochten. We vonden elkaar sympathiek en wisselden adressen uit.

Mijn moeder Marianne   De Joodse jeugdbewegingen die op deze website beschreven worden hebben een belangrijke rol gespeeld in het leven van mijn moeder Marianne Gerstenfeld-Schwarz, zoals van vele andere Joodse jongeren in Nederland die door de Holocaust geen echte jeugd gekend hebben. Deze organisaties maakten voor een aantal van hen een gedeeltelijke vlucht mogelijk

Jeruzalem, vriendin   Als ik aan Marianne denk zie ik een vriendelijke, zacht sprekende vrouw aan wie ik dierbare herinneringen heb. Ze was een hoffelijke gastvrouw. Eens na een diner bij mij kreeg ik twee telefoontjes van mensen die mijn mening deelden. Ze beschreven haar als aristocratisch en Europees verfijnd. Ik heb Marianne een keer

Naarden, jeugdvriendin Ik denk dat onze vriendschap begon toen ik voor een seideravond bij haar ouders thuis werd gevraagd. Het was een bijzondere uitnodiging. Ik groeide op in een Joodse familie, had Joodse les op zondagochtend. De Joodse rituelen was ik echter niet gewend. Ik had nooit een privé-seider bezocht. Ik weet ook niet waarom ik

Jeruzalem, vriendin   Verkorte tekst uitgesproken op de bijeenkomst ter herinnering aan Marianne, een maand na haar overlijden.   Marianne en ik waren geen jeugdvriendinnen. De geschiedenis van onze jeugd is radicaal verschillend. Terwijl Marianne als kind onder het juk van de nazi’s leefde had ik een onbezorgde jeugd in een rustig dorp in Erets